1 Mayıs 2008 tarihe sadece AKP'nin, kimilerince pek yüceltilmiş olan "demokratlık" maskesinin düşmesi ve işçi düşmanı yüzünün ortaya çıkması olarak geçmeyecek. Aynı zamanda sınıf mücadelelerinde ciddi bir hareketlenmenin önemli bir uğrağı olarak hatırlanacak. İşçi sınıfı bağrında mücadeleci bir ruh durumunun ilk işaretleri 2007'deki grev ve direnişlerle ortaya çıkmıştı. 2008'in ilk ayları özellikle Tekel ve tersane işçilerinin militan ruh durumuyla bu eğilimi derinleştirdi. Ama esas nitel sıçrama 14 Mart'ta SSGSS yasa tasarısına karşı bütün sendikaların katıldığı iki saatlik iş bırakma eylemiyle geldi. Sınıfın bütünü ortak çıkarlar etrafında ortak bir mücadelede birleşmişti. Sendika bürokrasisinin bir bölümünün ihaneti dolayısıyla, işçi sınıfı uzun süredir girdiği bu ilk boy ölçüşmeden yenik çıktı, ama 1 Mayıs olayları mücadeleci damarın yüzeysel olmadığını yeniden gösterdi. 1 Mayıs tarihe işçi sınıfının on yıl kadar süren bir aralıktan sonra, hükümetle iki ay içinde ikinci kez karşı karşıya gelmesi olarak geçecek. Türk-İş başkanının harekete son gün, savaş başlarken karşı kampa geçen bir general misali yine ihanet etmesine rağmen Türk-İş'in eylemden kopmaması, yakın gelecekte konfederasyonlar içinde büyük sarsıntılar yaşanacağının habercisidir.